De schreeuw van de galgo!'

Dit relaas is er een om het uit te schreeuwen uit naam van de galgo, die in Spanje leeft in een donkere hel op aarde. Bij de jagers, overgeleverd aan fysieke en mentale mishandeling die zijn weerga niet kent.

Wat een heftig begin, maar ook ik kan het inmiddels wel uitschreeuwen van radeloosheid en hartzeer.

De galgo, zo mooi en puur met zijn ranke sterke lijf, dat daarom vreselijk wordt misbruikt voor het plezier van ons mensen en waar veel geld mee wordt verdiend. Voor de hazenjacht of wedstrijden. Tja je zult maar 60 tot 70 km per uur kunnen rennen. Maar dat ook willen is weer een tweede want galgo's slapen en relaxen liefst 18 uur per dag. Ze willen helemaal niet rennen tot ze aan een hartstilstand bezwijken.

Als jachthond hebben ze geen enkel recht en daarom lijkt er voorlopig geen einde te komen aan deze donkere hel. Onze eurootjes zijn belangrijker.

 

Enige lichtpuntjes in deze donkerte vormen de rescues en opvangplekken veelal in Spanje, waar men probeert deze fysiek en mentaal getraumatiseerde zielen op te vangen.

En ik zeg zielen want een galgo is anders dan een doorsnee hond. Buiten fysiologische verschillen zijn ze vol vergeving, veerkracht en wijsheid. Dat heb ik ervaren na mijn eerste galgo adoptie uit Spanje, nu ruim een half jaar geleden. 

Je moet het ervaren. Ze zijn onbeschrijflijk

Maar dit gaat niet over mij. Het gaat over de finca "112Carlottagalgo's".

Het gaat over Charlotte del Rio en haar man Dioni. Maar vooral gaat het over de 40 tot 50 galgo's die daar verblijven.

Ik werk de hele dag mee. Het is keihard werken om de galgo's te begeleiden, ze schoon en veilig te houden, te voederen, en ze te observeren en ze individueel zo goed mogelijk te benaderen. Maar vooral om te rehabiliteren. Dat houdt dus in fysiek herstel, vaak van zware of nare verwondingen, door de jagers toegebracht.

En om maar wat te noemen; bewust gebroken poten, afgesneden oren, opgehangen en per ongeluk losgekomen en niet gestikt maar met veel letsel, schedels deels ingeslagen, net niet verhongerd. Wat een horror. En dit treft jaarlijks tienduizenden galgo's.

Maar bovenal is het mentale herstel deel van de rehabilitatie. De ziel helen en de galgo weer een sociale en gelukkige en veilige toekomst kunnen bieden. Eentje die bij hem of haar past als individu. 

Ik ben er niet om hondjes te knuffelen maar om iets bij te dragen en te leren. Dus verder niets over mij.

 

De finca is door keihard werken geworden wat ze nu is; een rehabilitatieoord voor de meest getraumatiseerde galgo's. Er zijn geen kennels, maar er is ruimte. De galgo's verblijven in groepjes van gemiddeld vijf in een onderkomen met ruimte voor vrij bewegen. 

Ze hebben zachte dekjes en speelgoed. Het is fijn om ze te zien spelen. Ze hebben het soms nog in zich ondanks de donkerte waaruit ze zijn gekomen.

Er is een dierenarts betrokken bij de finca, er is een operatiekamer en een zwembad voor fysiotherapie voor de gebroken en gehavende lijven. En bij Charlotte is er vooral een overvloed aan kennis, kunde en onvoorwaardelijke liefde voor iedere galgo, hoe moeilijk benaderbaar ze soms nog zijn in het begin.

Tja wie zou er meteen blij worden en niet meer bang zijn als je jaren bent misbruikt en mishandeld...

En zo de galgo ook niet, super sensitief en intelligent als hij is. Het verschil met ons mensen is, dat de galgo zo goed kan vergeven. Zo lijkt het voor mij althans. Hij vergeeft de mens en heeft de veerkracht om door te gaan, als hij begrepen wordt. 

En dat kan Charlotte als geen ander. Ze voelt de galgo aan en weet wat er nodig is,  vooral op mentaal vlak. En hoe moeilijk ook, de ziel heelt zo goed mogelijk onder haar liefde en kunde. 

Charlotte vertelt me veel en laat me meewerken in de Orchard, een grote binnenplaats waar de meeste galgo's in groepjes verblijven. En dan lukt alleen met veel respect en rust en ook heel consequent zijn. 

Ik voel me vereerd.

Ik werk mee en al dat poep scheppen, plas dweilen en opruimen en schoonmaken geeft me enorme energie. Wij mensen zijn de galgo heel wat verschuldigd...

 

Ik kan nog zoveel vertellen maar het zou voor hier nu teveel zijn.

En denk nu niet; dat is een luxe oord. Alles is tot stand gekomen met jarenlang bloed, zweet en veel tranen. Want er zijn twee zaken die we vergeten;

geld en adoptie.

Geld is hard nodig om deze helende voorziening draaiende te houden. Momenteel is het overleven, galgo's verzorgen en komt Charlotte en haar team niet aan de rehabilitatie toe omdat dat geld kost en dat lijken we te vergeten. 

We zien de locatie en denken; dat zit wel snor. Nou dat zit het dus helemaal niet. We moeten echt doneren. Geef geld!! Alles helpt. Een maandelijkse bijdrage of spaar iets voor een donatie, hoe klein ook. 

En dan de adoptie. Lieve mensen je weet niet wat je mist als je geen galgo hebt. Denk er eens over na. Neem contact op met Charlotte. Zij weet welke galgo bij jou past. Ze houdt van ze als haar kinderen en er is levenslange nazorg en waar nodig ondersteuning.

Je kunt dus zelf mee komen werken of kijken. Alles kan. Je kunt je adoptiehond ter plekke ontmoeten als je gaat adopteren.

 

Dus namens de galgo en Charlotte schreeuw ik dit uit!

Ik ben nog steeds diep onder de indruk van de liefde en bevlogenheid op de finca. En ik weet een ding zeker; ik kom terug.

Niet voor mezelf, maar om eer te bewijzen aan de galgo en aan Charlotte del Rio.

 

Mijn naam is Uschi en mijn galgo's zijn Chester en Mina.

 

Hieronder een paar foto’s: de eerste kennismaking met Mina, het afscheid van Charlotte en van de finca. Op weg naar huis en dan is ze thuis bij haar broer Chester.