Op 24 maart 2026 ontvingen wij van de programmamaakster van de NOS de volgende reactie:

'Beste Bo, Annet en Inge, 

Hartelijk dank voor jullie uitgebreide en betrokken reactie op mijn reportage over jachthonden in Spanje. Ik waardeer het dat jullie de tijd hebben genomen om jullie zorgen en ervaringen met de redactie te delen. Ik neem het altijd serieus als men de moeite neemt mij te berichten naar aanleiding van de nieuwsverhalen die ik maak. Dat houdt me scherp! 

Mijn verhalen probeer ik zo zorgvuldig mogelijk samen te stellen met als belangrijkste opdracht aan alle journalistieke waarden te voldoen. Ik begrijp jullie zorgen rondom de Spaanse jachthonden. Het is een probleem dat ik langer op het vizier had en wat ik erg belangrijk achtte, vandaar dat ik de reportage heb gemaakt. 

Met de reportage heb ik geprobeerd om een breed beeld te schetsen van de discussie rondom jachthonden in Spanje. Voor een journalistieke reportage vind ik het belangrijk om verschillende perspectieven aan bod te laten komen. En gezien het gaat om jachthonden, denk ik dat het goed is om dan ook de jagers aan het woord te laten. Dit was een jachtclub die met ons wilde praten. Zij spraken tegen dat zij slecht met de honden omgingen, maar erkende ook dat er degelijk jagers zijn die wel slecht omgaan met hun honden. Ik vond het dan ook erg belangrijk om die quote te gebruiken. Daarnaast heb ik met de voice-over op televisie benadrukt dat honden worden afgedankt en soms zelfs doodgeschoten.  

Ik begrijp jullie punt dat de ernst en omvang van de problematiek voor uw gevoel onvoldoende naar voren is gekomen en dit neem ik mee mocht ik er in de toekomst weer aandacht aan besteden. Tegelijkertijd vraagt een kort nieuwsitem om keuzes. Ik kan niet alle aspecten en schrijnende voorbeelden volledig uitdiepen binnen de beschikbare tijd. 

De cijfers die u noemt, ken ik ook. Maar ik merkte in mijn onderzoek dat er veel verschillende cijfers rond gaan. Het is voor ons als journalistieke organisatie belangrijk om alles wat we zeggen ook te kunnen onderbouwen. Daarom hebben we besloten om in de presentatietekst te zeggen dat het gaat om tienduizenden honden. In het interview met de vrouw van het asiel herhaalde zij een paar keer dat ze de afgelopen jaren echt een verbetering zien en ik vond het ook belangrijk om dit ook naar voren te brengen. 

Het is nadrukkelijk niet mijn intentie geweest om de indruk te wekken dat het probleem beperkt is of dat het “meevalt”. Integendeel, door zowel de erkenning van misstanden door de jager zelf als de verhalen uit de opvang, wilde ik laten zien dat dit een reëel en complex probleem is waarover binnen Spanje zelf ook discussie bestaat.

Jullie reactie laat zien hoe belangrijk het is dat dit onderwerp blijvend aandacht krijgt, en dat verschillende invalshoeken daarin een rol spelen. Ik neem de feedback dan ook mee in mijn verdere berichtgeving en zal bij toekomstige items over dit onderwerp opnieuw zorgvuldig afwegen hoe ik de verschillende aspecten zo goed mogelijk kan belichten.

Nogmaals dank voor jullie betrokkenheid en voor het delen van jullie inzichten. Mochten jullie in de toekomst nieuwe ontwikkelingen over het onderwerp ter ore komen, dan hoor ik dit graag! '